Кукли на конци

Си врзав шамар, и уште еден потоа. На огледалото.

Сама пред себе.

Смири се!

Кога го запознав осетив дека сме две кукли на конци и некој од горе не управува.

Моето однесување не беше мое, та ни неговото негово. Тука негде помеѓу емоциите и зборовите се сплеткавме.

Кога го запознав знаев дека тие шамари пред огледало нема да ме освестат.

И почна тој од горе да управува, тој со конците, и ние куклите.

Слушај, вака беше….

Она кога се возиш низ некој град по прв пат, и минуваш низ центарот, гледаш излози, згради, светилки, луѓе како се бакнуваат, некои сами чекорат.

Солзи, прав, алкохол, кловнови, смет по улиците…

Лица насмеани..

Го подотвараш прозорот и ветар те удира во лицето, мирис на локална храна, воздивнуваш.. Восприемаш…

Светилките ти одблеснуваат во лицето.. Се осеќаш жив , жив се осеќаш!

Но нема застанување, се возиш низ градот, и полека ноќта стивнува, а ти доаѓаш до излезот, и таму е темно, и се потемно е…

Полека се губат сенките на луѓето , го подотвараш прозорот и студен ветар те гори по образите ти го суши грлото.

Панично го затвараш..

Се вртиш и по другите стакла , бараш живот, но гледаш само темница.

Почнуваш да гребеш и да удираш, рацете ти се потат и си го осветлуваш челото со жарот од цигарата.

Се доаѓа и поминува.

Се доаѓа и поминува.

Се доаѓа и поминува.

Полека очите ти се привикнуваат во темнината.

Почнуваш да си замислуваш светилки дур гледаш повторно низ прозорецот.

Си замиснуваш и дека има луѓе наоколу.

Се шетаат и си потпевнуваат..

Види колку е убаво.. Сонцето изгрева.

Почнуваш да гледаш во темнината, и само на своите слики, на своите слики им веруваш..

Оти тие единствено ти останаа..

Тие никогаш нема да те изневерат!

Кога го запознав јас пројдов со него низ тој град, и продолжив понатаму сама..

Некој од горе со нас, ко со кукли на конци си играше.

Допри го по вратот.

Бакни ја.

Тргни му се.

Повлечи ЈА!

Гушни го.

Гушни ја силно.

Стојте така.

Стојте уста до уста на студот.

Оди си.

И ти оди си.

Не гледај назад.

НЕ!

Некој од горе ко со кукли на конци со нас си играше.

Сега само слики, слики и исечоци од таа претстава мижам за да сонувам.

Делови проклети останати во спомениве ги шијам и зашивам , си правам со нив џемпер и заспивам..

Кажете му на тој горе со вештите раце дека претставата му му е глупа , и дека студот вака не се издржува.

Нека ги исече проклетите конци и нека го каже крајот!

Си врзав шамар, и уште еден по него пред огледалото..

Ништо , ништо по него не осеќав..

Ел.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

%d bloggers like this: