Мирот, мирот кога ќе сфатиш колку ти недостасува

 

wordpresssllika

Ќе се тргнеш сосема случајно од болното секојдневие што ти прави дупка во петите и модра сенка под очите.
Ќе се тргнеш сосема случајно, ко да вадиш камче од патиката без никој да те примети.
Ни самиот нема да знаеш колку гласови слушаш кога ќе престане да ги има.
Ќе те облие врела пот кога ќе сфатиш дека до тебе е, а не го гледаш.
Мирот, мирот ти недостасува.

Ќе сфатиш кога ќе залуташ сосема случајно во некое напуштено село. Ќе застанеш покрај извор што фрла ладна планинска вода. Ќе си го измиеш лицето, модрото под очите.
Ќе ти се отворат ноздрите кога мирис на нане ќе те прободе ко што сонцето те боде секое утро дур ја отвараш ролетната за ново започнатиот ден.
Таман да влезеш во колата, ќе видиш како стар човек си оди накај дома, ќе те отпоздрави насмеан.
-Што наваму те донесе синко?
-Среќата деде.
-Ако ако убаво, само ќе каже.
Јас и бабата живееме сами долго време, скоро никој нема во селото, сите заминаа, ама нас убаво ни е. За ниедно место на светот не би го менувале ова.

Ќе тргнеш пеш да го разгледаш местото, и зелените завеси спуштени да не пробијат сончевите зраци во куќите од керпиџ направени. И зуењето на мувите како единствен звук тоа попладне. Како единствен звук после ѕвонците на добитокот кој оддлеку се слушаат.
Јас и бабата живееме сами долго време, и убаво ни е, и убаво ни е, и убаво ни е… ќе ти одекнуваат зборовите на стариот во ушите додека се бориш повторно со самиот себе.
Вкусот на пресно млеко наутро и топол замесен леб.
Никој , никаде, никој дотебе.
Никој ко демон во градите, никој ко отров во крвта.
Соѕвездие над отворениот покрив во стара напуштена куќа.
Чадот од цигарата низ пукнатините на твојата душа.
Никој , никаде, никој дотебе.

Роман со жолти страници и мирис на живот, под сенка на некое старо дрво …
Роман со жолти страници и мирис на смрт, кога ќе ти текне дека тие страници чист живот на ѓаволот ги продадовме, за да не сфати, за да не бидеме единствени со дупка во петите и сува откорната усна.
За да не бидеме единствени што парите ги дишат, а воздухот го забораваат,. Да не бидеме оние што немаат време, туку го купиле.
И моето , и твоето , и нивното.
Ја купиле и љубовта, и вниманието.
И ќе се свиеш и стуткаш во ќош ко мало дете кога ќе се удри и за инат нема да плаче, ќе се бутнеш во темнината на некоја уличка во тоа мало селце, и ќе си ги гледаш рацете , и нозете , и телото, и вените, и ќе голташ додека не осетиш како плунката ти проаѓа надолу.
Ѓаволе, ти си само човек, човек од крв и месо.
Плачи, плачи и радувај се!!!

Мирот, мирот кога ќе сфатиш колку ти недостасува…
Ел.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

%d bloggers like this: