Ние сме поинакви

Слика

Ние сме чудни луѓе, со погледот се пронаоѓаме, душата во длабочината на зеницата ја препознаваме.

Или си таков или не.

Не можеш да се преправаш, не можеш да се смениш, таков, таков се раѓаш.

Ние сме чудни луѓе живееме од денес за утре, правилата ги газиме ко сув лист на улица, додека сите го скокаат ние продолжуваме.

Крвта ни е модра , душата горка, погледот остар, главата, главата во хаос.

Ретко кога спиеме, цигарата поинаку ни чади, лудничава музика слушаме.

Лудничави сме , така од страна кога не гледаш, на прв поглед можеби ќе се исплашиш, на втор веќе ќе те облие топлина, ќе осетиш оган во градите.

И нема да знаеш зошто, но тоа е од љубовта од емоциите кои ги зрачиме.

Малку сме, малку не има, и фала богу дека е така.

Вечно сме незадоволни и не се вљубуваме во некој од нас, се вљубуваме во обичните.

И се надеваме дека ќе ги промениме, таа желба, таа револуција не храни, не храни и ни го дава тој остар поглед, таа горчина во душата, тој хаос во главата, тежи, и тешко е…

Уметничка нота ни ја плете косата везден, и завој раните не ги крие, гордо стојат пред светот сив некако језиво се двојат.

Утехата ни е сестра сестра близначка  сполотена со музиката и зборовите, секогаш , секогаш…

Диши, диши, диши…

Тука си..

Врати се,

Дај прозбори ми…

Врескај ако сакаш аман,.

Ајде отвори си ја душата кажи ми…

 

Денес  ќе ја играме играта што треба а не смее, онаа што сака а не може…

Две капки крв ќе се слијат по асвалтот,  со  свежа боја, а труло, труло во телото.

. Знаеш ли, знаеш ли како е проклето битие она кога си сам, а гужва луѓе има околу тебе? Она кога си сам и вилицата од студот те боли, надвор лето, жештина е, а тебе ладно, ладно ти е?

Она кога си сам , сам со себе, со мислите, деноноќно, така живееш. И песокот под стапалото те боли, зраците душата ти ја печат, тебе не, ладно ти е, дека си сам, страшно ти е.

Во главата два гласа моќна борба на престиж играат, ама телото друго сака, срцето никој не го прашува. Знаеш ли????

И денес повторно сонцето ќе зајде, и ќе те боли тоа што другите не ги боли, во очи ќе  копаат слики стари досадни, цел ден, цела ноќ.. А ти сам си, сам се роди. сам ќе си отидеш… Кој ќе плаче за тебе, кој ќе се радува?

Ние сме поинакви, немаме име ниту локација. Со духот патуваме гласот не си го слушаме.

Месечината ни го покажува патот по кој се движиме.

Застани, ти тука не чекори.

Јас јас ќе ти го покажам патот, ама не денес, ниту утре..

Стрпи се…

Ел.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

%d bloggers like this: